![]() |
| (Felix Timmermans - ©wikipedia) |
In het weekend vóór 15 augustus maande de zondagsliturgie ons aan om het stil te maken. In de evangelielezing was er Jezus die gedurende de nacht alleen achterbleef om te bidden en in de eerste lezing was er de profeet Elia die op vlucht was voor de boosaardigheid van koningin Izebel. Hij verborg zich in een grot op de berg Horeb en de 'klassieke' godsopenbaringen van de volkeren rondom werden het deel van Elia : storm, aardbeving en vuur, maar daarin herkende de profeet zijn God niet. Hij werd herkend in het suizen van een zachte bries. (1 Kon. 19, 11-12).
Deze zachte stilte openbaart de onuitsprekelijke Ander. Wij kunnen alleen spreken in termen 'God is als...' Na zo'n ontmoeting blijft de mens verward en verdrietig achter, met een heimwee en verlangen dat als een zachte stilte blijft hangen in het hart.
Het vers van Felix Timmermans (1886-1947) uit zijn bundel 'Adagio' is een soort herkauwen van die Bijbelse verzen over Elia en zijn ont-moeting met die totaal Andere, een poëtische meditatie. Een meditatie die kan herschreven worden door elk van ons vanuit een vakantiemoment dat blijft nazinderen, vanuit een ogenblik dat een eeuwigheid duurde, vanuit een ervaring van geluk ons zomaar in de schoot geworpen, in elk geval door een belevenis die onszelf te buiten ging.
God is als bliksem, die door rotsen slaat
als perzikbloesem, die traag opengaat,
een bergmeer tegen avond,
of als een vallend blad,
een dauwdrop koel en lavend;
soms als een verre, witte stad,
of als een kinderlied,
soms als ... maar ach, mijn ziel, ik weet het niet,
ik heb ineens zoo'n schoon verdriet.
(uit: Timmermans, Felix, Adagio, Antwerpen, Standaard Uitgeverij, 1981 (12e druk), blz. 24)































